Czynniki genetyczne w autyźmie

Czynniki genetyczne w autyźmie
Tempie Grandin (1992), kobieta wyleczona z autyzmu, która swoim wystą­pieniem otwierała IV Międzynarodowy Kongres Autism-Europe w Hadze, refe­rowała, iż kiedy w późnym dzieciństwie zaczęła mówić, akcentowała głównie samogłoski (w podobny sposób mówią dzieci po operacji usunięcia guza móżdżku lub robaka móżdżku). Grandin zwróciła uwagę, że dobre efekty w terapii mowy u osób autystycznych można osiągnąć, kiedy dziecko jest kołysane (ruch koły­sania stymuluje układ przedsionkowy i móżdżek). Od wielu lat prowadzona jest ożywiona dyskusja na temat czynników genetycznych w autyźmie. Wpływy te są widoczne, aczkolwiek trudno jest uchwycić jeden specyficzny czynnik leżący u podstaw różnorodnych zachowań autystycz­nych. O roli czynników genetycznych świadczy przede wszystkim wyższy wskaź­nik autystycznego rodzeństwa wśród dzieci autystycznych oraz badania nad bliźniętami monozygotycznymi i dizygotycznymi (Ritvo, 1985, za: Pisula, 1993). Częstsze jest także występowanie zaburzeń poznawczych i językowych wśród rodzeństwa dzieci autystycznych niż np. u rodzeństwa dzieci z zespołem Downa (Howlin i Rutter, 1991). Wiele kontrowersji wzbudzała niedawno koncepcja dotycząca związku kruchego X z autyzmem. Fish (R im land, 1992 b) uważa, że kruchy X jest związany z upośledzeniem umysłów) m, a nie z autyzmem.