Materiał komórkowym w móźdźku

Materiał komórkowym w móźdźku
Koncepcja Rimlanda została później poparta badaniami Courchesne (1994, 1997) i Hashimoto (1992, 1995). Hashimoto (1992) uważa, że zmniejszenie obszaru pnia mózgu może być powiązane z utratą materiału komórkowego w móżdżku. McClelland (1992), używając BAEP (Brainstem Auditory Evoked Potential - wywołany słuchowy potencjał pnia mózgu), wykazał u dzieci autys­tycznych wydłużony czas przewodnictwa centralnego (CCT.), co jest wskaźni­kiem patologii pnia mózgu. Zdaniem McClellanda wydłużony CCTs, nie jest tyl­ko cechą niespecyficznego uszkodzenia mózgu, gdyż nie został on odnotowany u poważnie upośledzonych, lecz nieauty styczny eh dzieci. W pniu mózgu odbywa się między innymi wstępna selekcja i przetwarzanie bodźców proprioreceptywnych, taktylnych i westybularnych. Przy zaburzeniach Integracji sensorycznej mózg nie jest w stanie przetwarzać wpływających im­pulsów zmysłowych w sposób, który dostarczałby danej jednostce odpowiednio dokładnej informacji o niej samej i otaczającym ją świecie (por. Kruk-Lasocka, 1994; Dzikowska, 1995).